معطّر و اونگان براى ساخت دارو و مراقبت از پوست توسعه پيدا كرد . Nicholas Lemery پزشك مخصوص لويى چهاردهم ، در كتاب فرهنگ داروهاى غير تركيبى « 1 » بسيارى از اين مواد را توصيف نموده است و برخى از آنها مانند عرق بادرنجبويه ، عرق اكليل كوهى و ادوكلن كه هنوز هم توليد مىشوند ، تا امروز باقيمانده‌اند . پيدايش دانش نوين در قرن 19 ميلادى ، با زوال همه انواع روش‌هاى گياه‌درمانى همراه بود . نخستين دانشمندان اين قرن ، ديدى ساده‌انگارانه و تا حدى عاميانه به دنيا داشتند . هنگامى كه اوّلين آلكالوييد كشف شد ، اين دانشمندان اعتقاد داشتند كه بهتر است فقط اجزاى فعّال و اصلى گياهان ، نگهدارى شود تا بتوان دوباره آنها را در آزمايشگاه‌ها توليد نمود . بنابراين آنها داروهايى مانند پنىسيلين ( كه از كپك نان حاصل مىشود ) ، آسپرين ( كه به شكل طبيعى در درخت توس ، Gultheria perocombens و ريش بز وجود دارد ) ، آنتىبيوتيك‌ها و . . . را كشف و سنتز نمودند . بدون آنكه منكر ارزش بارز بسيارى از كشفيات علمى شويم ، بايد قبول كنيم كه تنگ‌نظرىهاى حرفه پزشكى سبب بروز سوء استفاده‌هايى شده است . ميكروارگانيسم‌ها بسيار سريع‌تر از بدن انسان با آنتىبيوتيك‌ها سازگار مىشوند و باعث بىاثرى و نيز خطرناك شدن آنتىبيوتيك‌ها براى سلامتى انسان مىگردند . كورتيكوستروييدها عوارض جانبى وخيمى دارند و خواب‌آورها ، داروهاى ضد افسردگى و آمفتامين‌ها بسيار اعتيادآور مىباشند و . . . در آغاز اين سده ، برخى از پژوهشگران به كمك ابزار علمى دانش كهنى كه در طول سال‌ها اندوخته شده بود ( دانشى كه بعدها با اهانت از ميدان به در شد ) ، مطالعات خود را در اين زمينه شروع كردند . رايحه‌درمانى به وسيله R . M Gattefosse پايه‌گذارى شد و سپس توسط دكتر M . Fesneall ، پروفسور Caujolles ، دكتر Pellecuer و . . . پىگيرى گرديد . در واقع گسترش رايحه‌درمانى در اروپا ، از سال 1964 ميلادى و با چاپ كتاب دكتر Jean Valnet به نام رايحه‌درمانى « 2 » ( كه ترجمه انگليسى آن تحت عنوان هنر رايحه درمانى توسط انتشارات هنرهاى درمانى Rochester Vermont در سال 1982 ميلادى منتشر شده است ) ، آغاز شد . امروزه در فرانسه ، رايحه‌درمانى با وجود پزشكان مجرّبى مانند پروفسور Pradal ، دكتر Girault و دكتر Belaiche از دايره پزشكى ، دكتر Lamblin

--> ( 1 ) Dictionnaire des Drogues Simples - ( 2 ) Aromatherapie